Zzp'er wil vrijheid niet kwijt

4 februari 2020

De rook rond de aanbevelingen van de commissie Borstlap is opgetrokken. Hans Borstlap onderzocht met de Commissie Regulering van Werk de positie van de freelancers en zzp’ers in Nederland. Hij constateert een tweedeling: de mensen met een vaste baan met bijhorende zekerheden en de flexwerkers die noodgedwongen van tijdelijk contract naar tijdelijk contract hoppen. Die laatste groep zou minder verdienen, geen hypotheek krijgen bij het kopen van een huis, en geen arbeidsongeschiktheidsverzekering kunnen afsluiten. Is dat zo?

Borstlap heeft gelijk, luidden de meeste commentaren. Maar zo zwart-wit is het niet. Een van de verstandigste reacties die ik las was van Sandra Philippen. Zij is chief economist bij ABN Amro en universitair docent aan de Erasmus School of Economics. Als oud-chef van de economieredactie schrijft ze nog een wekelijkse column in het AD. ‘Vrijgevochten zzp’ers gaan niet zomaar terug het hok in’ is de kop van haar bijdrage afgelopen zaterdag. 

,,De zzp’er heeft in extremis gekozen voor iets, waarnaar ook veel werkenden in loondienst verlangen: autonomie en zeggenschap over de tijd, de plaats en de concrete invulling van zijn werk’’, schrijft Philippen. Eén op de zes werkenden in vaste dienst heeft inmiddels klachten die duiden op een burn-out. Deze maand krijgen miljoenen mensen wéér hogere doelen opgelegd bij het jaarlijkse planningsgesprek. Targets, werkdruk, jezelf verplicht ontwikkelen; een deel van het personeel gaat eraan onderdoor. Kijk maar naar de stakingen in de zorg en het onderwijs, die gaan heus niet alleen over geld.

Bovendien: Ik ken echt heel veel mensen die niets anders willen dan een bestaan als flexwerker, die zouden vriendelijk bedanken voor een vast contract met bijhorende vaste – en vaak verplichte – werktijden. Jonge ouders die liever ’s avonds werken om overdag meer tijd voor de kinderen te hebben. Mensen die thuis veel productiever zijn dan in de kantoortuin. Professionals die bij iedere nieuwe klus weer een boost krijgen. Wekelijks spreek ik tientallen zzp’ers die niets liever willen. En ik ontmoet evenveel werkgevers die niet zonder de diensten van de zzp’er en flexwerker kunnen of willen én een eerlijke beloning geven voor de flexibiliteit.

De uitwassen in de flexbranche moeten bestreden worden, in een rijk land als het onze mag het niet zo zijn dat mensen geen andere keuze hebben dan een bestaan met louter tijdelijke contracten. Vooral niet als banken dan een hypotheek weigeren vanwege de ‘onzekerheid’. Of dat arbeidsongeschiktheid leidt tot een bijstandsuitkering omdat een individuele verzekering onbetaalbaar is. Er is aanpassing nodig, dat is wel duidelijk. Maar de echte zzp’er wil niet gedwongen in een keurslijf. Die wil als zelfstandige zonder personeel zelf bepalen hoe, wanneer, waar en voor wie hij werkt. Gelukkig heeft minister Koolmees van Sociale Zaken en Werkgelegenheid dat in zijn reactie ook laten blijken. 

Rob Stelte

Rob Stelte is managing partner van Pay2day. Hij heeft zich gespecialiseerd in flexibele arbeid. ,,Het allerbelangrijkste van werk is dat je het met plezier doet. Ik zorg dat ik mijn doelgroep zo goed mogelijk kan informeren, want de markt verandert continu.''


Lees onze blog

Volgt na de lockdown een personeelstekort?


4 jun 2021

We komen nu toch onverwacht snel uit de lockdown. Dalende cijfers uit de wereld van de zorg; stijgende cijfers op de arbeidsmarkt. Toch is vooruitkijken moeilijk. En waar zijn de vakmensen voor de vacatures?


Kiezen voor vernieuwing


12 mrt 2021

Op 18 maart weten we in grote lijnen wie ons land de komende jaren gaat besturen. Maar wat er met de arbeidsmarkt gaat gebeuren is totaal onbekend. Uit welk verkiezingsprogramma komt bijvoorbeeld de volgende zin? ,,Want het is niet eerlijk als je er als werknemer, gepensioneerde of middeninkomen jarenlang nauwelijks op vooruit bent gegaan, maar mensen aan de top van bedrijven ieder jaar een forse loonsverhoging krijgen. Of als de ene werknemer in een goudgerand vast contract zit terwijl een collega met een flexcontract geen bescherming of vangnet meer heeft.’’ 


Hulde aan de niet-thuiswerker


22 feb 2021

Gaan we weer open in maart? April? Of wordt het mei? Niemand die het weet. Media staan bol met verhalen over de problemen van langdurig thuiswerken. Maar waarom is er zo weinig aandacht voor mensen die niet thuis kúnnen werken? Dat is namelijk de grootste groep. Natuurlijk, de mensen in de zorg voorop. Maar wat te denken van chauffeurs, bouwvakkers, productiemedewerkers, schoonmakers, enzovoorts enzovoorts. Zij hebben niet de luxe dat ze thuis kunnen werken. 


Alex of Achmed, dat maakt niets uit


1 feb 2021

Het zal toch niet? Een tijd geleden werd een kandidaat ongezien afgewezen. Eerst begreep ik het niet. De nood van de klant was hoog en de kandidaat die we snel konden aandragen voor de job was meer dan gekwalificeerd. Bovendien ken ik hem als iemand die van aanpakken weet; hij is initiatiefrijk en punctueel. Was het dan misschien zijn achternaam? Voor alle duidelijkheid: hij heet geen Bartels of Jansen. Ik heb niet gevraagd of zijn afkomst de reden was voor de afwijzing. Misschien had ik dat wel moeten doen, want het vermoeden blijft.


Hoe laat is het? Solidariteit!


22 jan 2021

Het is een bekende slogan bij demonstraties: ‘Hoe laat is het? Solidariteit!’ Niet dat ik zo'n demonstrant ben, maar ik ben het er nu wel mee eens. Meer dan ooit hebben we solidariteit nodig. Met de avondklok vanaf 21 uur wordt de corona-crisis weer dieper. Voor je gevoel althans. Nog maar één bezoeker per dag en op tijd naar huis. De crisis wordt dieper en erger. En het licht aan het eind van de tunnel is weer verder weg. Alleen door elkaar te helpen gaan we het redden.


Aftellen naar een beter en vooral virusvrij jaar


28 dec 2020

Niet eerder hebben we met elkaar zo verlangd naar het nieuwe jaar. 2020 gaat de boeken in als een jaar om snel te vergeten. 2021 belooft zoveel beter te worden, al in de eerste week van het nieuwe jaar kan er begonnen worden met vaccineren. Dat wordt tegelijkertijd het begin van het einde van de recessie.  


Menu